Reduce the suffering

You Must Love All

"There never was and never will be a time when all are equally happy or rich or wise or healthy. 

In fact none of these terms has any meaning except in so far as the opposite to it exists. 

But that does not mean that when you come across anyone who is less happy or more miserable than yourself, you are not to be moved to compassion or to seek to relieve him as best you can. 

On the contrary, you must love all and help all, since only in that way can you help yourself. When you seek to reduce the suffering of any fellow-man or fellow-creature, whether your efforts succeed or not, you are yourself evolving spiritually thereby, especially if such service is rendered disinterestedly, without the egoistic feeling 'I am doing this', but in the spirit 'God is making me the channel of this service; He is the doer and I the instrument.'"

-------- "Bhagavan Sri Ramana,"
from My Recollections, by Devarajs Mudaliarar

Ramanan Talk No 95

DEVOTEE: How do all thoughts cease when the mind is in the Heart?

SRI RAMANA MAHARSHI:

By force of will, with strong faith in the truth of the Master's teaching to that effect.

D : What is good of this process?

MAHARSHI:

(a) Conquest of the will - development of concentration.

(b) Conquest of passions - development of dispassion.

(c) Increased practice of virtue - ('samatva') equality to all.

D : Why should one adopt this self-hypnotism by thinking on the unthinkable point? Why not adopt other methods like gazing into light, holding the breath, hearing music, hearing internal sounds, repetition of the sacred syllable (Pranava) or other 'mantras'?

M : Light-gazing stupifies the mind and produces catalepsy of the will for the time being, yet secures no permanent benefit. Breath control benumbs the will for the time being only. Sound-hearing produces similar results - unless the 'mantra' is sacred and secures the help of a higher power to purify and raise the thoughts. 🕉️

- from - Talk-27

A BEAUTIFUL TALE OF A GREAT DEVOTEE SRI V. GANESAN:

A  BEAUTIFUL TALE OF A GREAT DEVOTEE
SRI V. GANESAN:
Sankarammal  (abridged)
There are no records of Sankarammal. We know that she was a child widow who became a cook. All child widows in India were advised to think about God, to read about God and to visit temples. Sankarammal was a brilliant girl. She discovered for herself that to seek God meant to seek the truth because although there are innumerable gods, there is only one universal truth.  This is what she felt even as a very young girl.
…………………………………………………………………………………………….

When Sankarammal stood before Bhagavan, he looked at her with a gracious smile which seemed to ask, “Did it take you this long to come to me?” Many other old devotees have also confirmed that this was what Bhagavan’s gaze communicated to them. Sankarammal found in Bhagavan all the attributes of a jnani or a realized soul as described in Kaivalya Navaneetam and Yoga Vashishta. With the very first gaze, she knew that this was God in the form of a human being. When Bhagavan smiled at her, she felt certain that he was also her guru. She had longed for a guru in order to experience the truth, and here she was finally in his presence. This kind of ecstasy has been described in Kaivalya Navaneetam and Yoga Vashishta as the highest state of realization, for it is a state in which there are no thoughts - only the thoughts given by the master. Sankarammal decided that she would stay on at the ashram and serve her guru for the rest of her life.  
…………………………..

Sankarammal had never asked for anything in her life; she had never asked even her brother for anything. It was at his behest that they visited the various temples and sacred places. She had followed the dictates of Hindu culture, which says that a sister must obey her brother. Now, for the very first time in her life, she felt that she had to ask for something. She told him, “Brother, please leave me here to serve my guru.” Sankarammal’s brother understood her yearning to be with a guru and serve him. He at once went to the ashram office. The sarvadhikari Chinna Swami was there looking rather worried and discussing a serious matter with the members of the ashram staff. They were saying that Santhammal the ashram cook was going away from the ashram for some time. They were wondering who would do the cooking with so many visitors around and with other VIPs also expected.  This was Bhagavan’s grace! When Sankarammal’s brother told Chinna Swami that his sister wanted to stay in the ashram, he immediately asked, “Will she cook?” Sankarammal joyously agreed and stayed on at Ramanasramam. 

Sankarammal had many chances to remain in the vicinity of Bhagavan because he often visited the kitchen. She was delighted because Bhagavan was the fitting example of a jnani. His every movement was beautiful and perfect - his look, his gait, his gestures, even the way in which he kept down a cup. Sankarammal’s state had always been one of inner felicity, and she kept a low profile. That is why her name is not mentioned in any of the records. When the kitchen assistants were individually interviewed and photographed by Chalam, she didn’t permit him.  It is however worth pointing out that she remained in a state of perpetual joy, be it while attending to her work or sitting quietly in a corner in the kitchen.  She was always in a state of peace.  
After my graduation in 1956, I stayed on in Ramanasramam till I found a job. I was twenty years old at the time; two years went by, and I still did not have a job. Bhagavan made me his apprentice! I was asked to attend on the devotees, the sages and saints who came to the ashram. My school teacher, T. K. Sunderesa Iyer took on himself the task of giving me this training. He not only introduced me to saints and sages, he also introduced me to the old devotees of Bhagavan. It was then that I noticed Sankarammal who was then in her sixties.  She was always seated in a corner. She hardly uttered a word. (In fact, she didn’t even speak much with Bhagavan when he was still in the body. There was a reason for this. Bhagavan poured his grace on her by his mere glance, so there was no necessity for words.)  Physically unattractive, she was a thin, dark skinned lady with a dour demeanour. As she was not sociable, nobody approached her.  In spite of all this and perhaps because of Bhagavan’s grace, I was always attracted towards her. I would sometimes enter the kitchen and sit next to her, but she would remain silent. Finally, one day, I told her, “Tell me about Bhagavan.” I persisted till she ultimately opened up.  
She said, “Bhagavan’s silence was his direct teaching. He taught Self Enquiry to those who could not comprehend his silence; so Self Enquiry actually takes a secondary place as far as his teaching is concerned. He imparted his teaching of silence by his mere grace filled glance. This is the look that Muruganar and others refer to as his glance of grace. There was never a need to talk to Bhagavan. He made me mature gradually and steadily. All of Bhagavan’s devotees extol Bhagavan’s look of grace; however, even that look was an external expression of his inner silence. Silence was the state of Bhagavan and his direct teaching was only through silence. Those who received his message of silence had no need whatsoever to talk to him, much less a need for his instructions.  How can I possibly express in words the mysterious working of Bhagavan through silence?”  
SOURCE: RAMANA PERIYA PURANAM
Photos: Sri Bhagwan and Sri Ramanasramam's Goshala (Cow-shed)

Gems of Ramana Maharshi

Desirelessness is wisdom. 
The two are not different; they are the same. 

Desirelessness is refraining from turning the mind towards any object. 

Wisdom means the appearance of no object. 

In other words, not seeking what is other than the Self is detachment or desirelessness; 

not leaving the Self is wisdom.

~ Gems from 
 Bhagvan Sri Ramana Maharshi

Talk 15 April 1937

D.: Does not the Guru take a concrete form?

M.: What is meant by concrete? 
Because you identify your being with
your body, you raise this question. 
Find out if you are the body.

He has to appear with a  body in order to eradicate our ignorant “I-am-the-body” idea.

15th April, l937
~ Talk 398.
~ Bhagvan Sri Ramana Maharishi

Talk 141

Talks with Sri Ramana Maharshi, Talk 141.

M.:
Jnana, once revealed,
takes time to steady itself.

The Self is certainly within
the direct experience of everyone,
but not as one imagines it to be.

It is only as it is.
This Experience is samadhi.

Just as fire remains without scorching
against incantations or other devices
but scorches otherwise,
so also the Self remains veiled by vasanas
and reveals itself when there are no vasanas.

Owing to the fluctuation of the vasanas,
jnana takes time to steady itself.
Unsteady jnana is not enough to check rebirths.
Jnana cannot remain unshaken
side by side with vasanas.

True,
that in the proximity of a great master,
the vasanas will cease to be active,
the mind becomes still and samadhi results,
similar to fire not scorching because of other devices.
Thus the disciple gains true knowledge and right experience
in the presence of the master.

To remain unshaken
in it further efforts is necessary.
He will know it to be his real Being
and thus be liberated even while alive.

Samadhi with closed eyes is certainly good,
but one must go further until it is realized
that actionlessness and action
are not hostile to each other.
Fear of loss of samadhi while one is active
is the sign of ignorance.
Samadhi must be the natural life of everyone.

There is a state
beyond our efforts or effortlessness.
Until it is realized effort is necessary.

After tasting such Bliss even once,
one will repeatedly try to regain it.
Having once experienced the Bliss of Peace
no one would like to be out of it
or engaged himself otherwise.

It is as difficult for a Jnani to engage in thoughts
as it is for an ajnani to be free from thought.

The common man says that he does not know himself;
he thinks many thoughts and cannot remain without thinking.

Any kind of activity does not affect a Jnani;
his mind remains ever in eternal Peace.

Sri Ramana Maharshi 👣🌸💐🌺🌷🌹🙇🏻‍♀️🙏🏻

Wandering mind and practice

Bhagavan was fully aware of all thoughts that passed through our minds while we sat before him. Once , while i was meditating in the presence of bhagavan, my mind persisted in wandering. I couldn't control it so i gave up meditating and opened my eyes.

Bhagavan at once sat up and said , 'Oh ! You abandon meditation thinking it is the nature [swabhava] of the mind to wander. Whatever we practice becomes the swabhava. If control is practiced persistently , that will become the swabhava.'

Yet another teaching for me ! 

- Sundaram (Sadhu Trivenigiri), Kitchen Workers
(The Power of the Presence 3 by David Godman)

No excuses for inner journey

భగవాన్ రమణ మహర్షి జీవితం మనందరికి తెలుసు.... ఆయన ఇల్లు వదిలిన దగ్గర నుండి అడుగడుగునా ఎన్నో కష్టాలు అనుభవిస్తూనే ఉన్నారు... సరైన తిండి దొరకలేదు, ఉండటానికి ఒక నివాసము దొరకలేదు...అయితే ఆయన నిరంతర సమాధి స్థితిలో ఉండటం వలన అవి ఏవీ కూడా ఆయనను బాధించలేదు.... ఆ రకంగా ఆయన అంత కఠినమైన తపస్సు చేసి లోకానికి మాత్రం ఎంతో సులభమైన ఆత్మ విచారణా మార్గం అందించారు..... 
కానీ ఈ రోజు మనకు అన్నీ ఉన్నాయి.... మూడు పూటలా తిండి ఉంది, ఇల్లు ఉంది, శరీరానికి బట్టలు ఉన్నాయి.... ఏ పూటకు ఆ పూట తిండి వెతుక్కోవాల్సిన పరిస్థితులు లేవు.... కానీ మనం ఎందుకు సాధన చేయలేక పోతున్నాము... అతి సులువైన విచారణ ఎందుకు చేయలేక పోతున్నాము??? ఆలోచించండి... 
ఏ రోజుకారోజు ఏదో ఒక సాకు చెప్పి రోజులు, నెలలు, సంవత్సరాలు గడిపేస్తున్నాము.... మనం చెప్పే సాకులు ఏలాంటివంటే అలలు ఆగితే స్నానం చేస్తాను అన్నట్టు  ఉంటాయి.... ఇక ఎప్పటికైనా స్నానం చేయగలరా ???? 

ఎంతసేపటికి సంసారాన్ని ఎలా వృద్ధి చేయాలి, ఇంకా బెటర్ గా ఎలా చేయాలి, పోయిన సంవత్సరం కంటే రాబోయే సంవత్సరం ఏమి చెయ్యాలి అనే ప్రణాళికలతోనే జీవితం గడిచి పోతోంది.... మీరు చేసేవన్నీ మంచి పనులుగానే కనబడతాయి.... అన్నీ బాధ్యతలు లాగానే కనబడతాయి..... కానీ ఇదంతా మాయ చేసే మోసం అని తెలుసుకొనే సరికి చావు దగ్గరకు వస్తుంది...... 
ఇన్ని రోజులు ఈ లాక్ డౌన్ కారణంగా సినిమాలు, షికార్లు, పెళ్లిళ్లు, పేరంటాలు, పండగలు, సభలు, సత్సంగాలు, గుళ్ళు, గోపురాలు, అర్చనలు, అభిషేకాలు ఇవేవీ మనకు అందుబాటులో లేవు.... అయినా మన జీవితం గడిచింది... బోలెడంత time మిగిలింది.... నిజంగా ఈ time తనతో తాను ఉండటానికి ఎంతో సహాయ పడింది.... నిజంగా ఉపయోగించు కున్న వాళ్లకు.... అంతే కాకుండా సరిగ్గా ఈ సమయంలోనే మన బలహీనతలు ఏమిటి, అవి నిజంగా జీవితానికి అవసరమా.....   లేదా ఇంతవరకు మన  మనసు చేసిన మాయాజాలమా అనేది కూడా  అర్థమయింది అనుకుంటా .....

కొంతమంది అయితే లాక్ డౌన్ ఎప్పుడు తీస్తారా బయట ప్రపంచం ఎలా ఉందో చూడాలని కాచుకో ఉన్నారు.... మళ్ళి గుళ్ళు, గోపురాలు, మైకులు, భజనలు, సత్సంగాలు, అరుపులు, ఆచారాలు, ఏవో వాదనలు ఇంకా ఎన్నో అన్నీ వచ్చి మీద పడటానికి రెడీగా ఉన్నాయి..... మళ్ళి ఈ ప్రవాహంలో గుడ్డిగా కొట్టుకొని పోవడమే..... 
నిజంగా తెలుసుకోవాల్సిన సత్యమేమో ఎక్కడో లోతుల్లో ఉంది, ప్రయత్నాలేమో ఒడ్డున ఉన్నాయి..... 
సత్యం తెలుసుకోవాలంటే హృదయంలో మునిగి పోవాలి... ఇక బయటకు రాకుండా మునిగి పోవాలి.....

Orignal Man by JK from NLP book " జిడ్డు కృష్ణ మూర్తి నాకు తెలుసా ? "

Krishnaswamy ( attendant ) with Maharshi

Krishnaswami was a native of Srirangam, Tamil Nadu. He came to Sri Ramana in 1936 and was his attendant till Sri Bhagavan’s Mahanirvana.

His recollections extracted from the book, 
‘Arunachala’s Ramana Boundless Ocean of 
Grace’ 

My native town is Srirangam near Tiruchi, 
situated in Tamil Nadu. I came to Bhagavan in 1936. Till the end I was his attendant. First there was Madhava Swami with me. Later on Sathyanandha Swami, Salem Rajagopala Iyer, Venkatarathnam and others served as attendants to Bhagavan. As I was strict they called me “Hall Sarvadhikari.” 

Bhagavan jocularly would remark, 
“You are very abrupt and speak sharply to others that’s why people mistake you.” 

There was a lame puppy, which would wag its tail whenever Bhagavan went up the Hill. That puppy was fed with idlies. One day after having idlies the pup went and urinated in front of Sarvadhikari’s office. Sarvadhikari got wild and ordered that no 
more idlies should be given to the puppy. When Bhagavan asked why the puppy was not fed, I told him that as it urinated in front of Chinnaswamy’s office I didn’t feed it. Bhagavan got very angry with me and told me, “Before so many have come, ruled 
and gone, one day you too have to go.” 

Immediately I went and reported to Chinnaswamy what Bhagavan had told and thus feeding of the puppy resumed. 
The same mongrel would come in front of Bhagavan with the mouth full of excreta. Bhagavan used to wipe her mouth clean with his own towel and say, 
“some great soul has come in this garb.” He never gave me the towel for washing. 

Bhagavan used to say with a laugh, “A person performs namaskaram to the Swami or an idol, and expects all his prayers fulfilled and boons granted. 
Who wants this namaskaram? 
Even before they prostrate physically, I prostrate to them mentally.” 
Bhagavan would add, 
“Who wants all this namaskaram? 
Try to know who you are. That is the 
import of the namaskaram. I would not be taken in by all this gymnastics.” 

One day he told me “One could produce God through alchemy. But even if that God tells you something don’t believe it. If I come in front of you don’t believe it. 
The Seer is most important. 
YOU ARE! 
That’s most important. 
Concentrate on the seer, not the seen. 
All that you see is false and the seer alone is true. All that you read, all knowledge 
you gather is useless, until you hold on to your Self. 
YOU ARE THE TRUTH, 
not what’s being told to you, not what you see. What you read in books may be 
knowledge, but not the truth.”

✅ Saranagathi. FEBRUARY 2010.

Nisargadatta on himself - paradoxical

Maharaj on Himself, again
=======================

What knowledge can I give to the people who come here seeking knowledge, said Maharaj one evening. 

Most of those who come here are so completely identified with their bodies that in spite of all their sincerity what I say they must surely find unacceptable. Even those who may 'sense' the subtlety and depth in the teaching may not be able to apperceive its real significance. But those who
do intuitively apprehend what I say will need but one session with me.

How many will understand me if I say that —
1. I am always present because I am always absent; and I am only present when I am absent.

To elucidate this, I would add that I am always present absolutely, but relatively, my apparent presence is my apparent absence as I 
(confusion worse confounded!);

2. I, who am no 'thing', is everything I am not, but the apparent universe is my self;

3. After all the you's and me's have negated one another, I shall remain as 'I';

4. How could you love me? 
You are what I am. 
How could I hate you? 
I am what you are;

5. Never having been born, how could I die? Never having been bound, where is the need for me to seek liberation?

6. How can the relative judge the Absolute? The Absolute is indeed the relative when the relative no longer is relative — when the relative gives up all that makes it relative. 
In the absence of the physical form, consciousness is not conscious of itself.

7. What were you before you were born?

8. Preferences or differences are all conceptual balderdash. They can only appear relatively.
Absolutely, there can be no appearance, and, therefore, no preferences or differences;

9. Collect all the knowledge you want — both worldly and unworldly — and then, offer it as a sacrifice to the Absolute, and so on. 
What will a listener think of me? 
What can he think of me? 

Is it not the only conclusion he could come to, said Maharaj with a mighty laugh, that I am absolutely —
as well as relatively — crazy!

~ POINTERS
FROM NISARGADATTA  MAHARAJ

Kavi Yogi Shuddhananda Bharati with Ramanan

🌺 BHAGAWAN RAMANA MAHARSHI 🌺

HE OPENED MY HEART

By Kavi Yogi Shuddhananda Bharati

DURING my dynamic silence of thirty years, about five years were spent in going from saint to saint, ashram to ashram. Even samadhi was not the summum bonum of realisation. My heart wanted something which I did not find anywhere during my long journey from Mt. Kailas to Kanyakumari. I stood in silence at the feet of the gigantic Gomateswara up the hill of Shravana Belagola when I was living among the Digambari Jain sadhus, wearing just a codpiece. At midnight a bright face rose like the sun in the crimson dawn, and a hymn from the Vedas came to my mind, ‘There he rises, the brilliant sun spreading a thousand rays, the cosmic form of the effulgent splendour, unique light, life of beings’! The crimson glory opened two lotus eyes, then coral lips emitted pearly smiles.

I quickly remembered Ramana Maharshi and felt his inner call. I put a semicolon to my spiritual pilgrimage and went quickly to Arunagiri. I went up the hill, took a bath in the waterfalls, meditated in the Virupaksha cave and came down. Accidentally Seshadri Swami met me and smiled at me. I went near him and in his silvery voice he declared, “Go on and on, Shuddhananda, until you go deep in and in”. He accompanied me a few yards and ran away saying, “Run, run, Ramana waits for you. Go in and in”.

I reached Ramanasramam and entered the small shrine of the Mother. There was a square room adjoining it and Nayana stood up exclaiming, “Welcome, Welcome! Swagatam”! Ramana’s gentle voice said, “Let Bharati come in. Bharati varattum”.

I saw no human form. I felt dazed. An effulgence enveloped me. My mind disappeared into silence. I sat down, closed my eyes and entered the inner cave — nihitam guhayam. An hour passed like five minutes. I came back to myself, opened my eyes and saw Ramana’s lotus eyes riveted on mine. He appeared like a linga spreading rays of burnished gold. “Now you have felt That’, the cave is open! the ‘I’ is the Self-nectar!’. After all these years of sadhana, here I experienced a delightful inner reality which is beyond word and thought — Yato vaacho nivartante aprapya manassa saha. I caught hold of his feet and shed tears of delight singing with Saint Manickavachakar, who sang, “Today Thou hast risen in my heart a Sun destroying darkness”. Blaze on, O Light Divine Swallowing I and mine.

The Self rose like the Sun The many merged into the ONE.

Behold the beacon of I Inner Light of every Eye,

Towering above He, She and it,

A new dawn of inner delight.

(All songs that I dedicated to Bhagavan are contained in my book ArulAruvi, Torrents of Grace.)

Nayana, whom I already knew in the Gurukulam congratulated me saying, “Like myself, you have found the right guru in the right place! Now the cave is ready for you”. Sri B.V Narasimha Swami entered the room and said joyfully, “Happy, Happy! Bhagavan has touched your heart”!

Then Niranjanananda Swami called me to the dining room. I opened my bag and brought out ground nuts and plantains and gave them to Bhagavan. He took one fruit and a few nuts, and I took the rest as his prasad. That has been my diet for many years.

The next morning after my bath I was meditating when Ramana came and we spoke for half an hour about practical Self-realisation. We had plenty of meetings during the nights. Maharshi is the beacon light of hope to seekers. He kept me in the Virupaksha cave silent. Only Nayana, Seshadri Swami and B.V. Narasimha Swami (who wanted to know about Sai Baba), used to visit now and then. Ramana gave a finishing touch to Shankara’s “Brahma Satyam, or Brahman is the unique reality”. Bhagavan located that Brahman in the heart and called it Heart itself:

I, I shine the Truth in the heart’s core.

That’s Brahman; be That; seek no more.

Deepam crowds disturbed my cave life in Tiruvannamalai. Ramana made me live with Nayana in a mud cottage near the ashram. I had the joy of hearing Vedic hymns and Nayana’s verses all day long as I remained silent and self-immersed, and prepared myself for the future fulfilment of my life.

The last day was fully spent at the feet of Bhagavan and that was my golden day. What he taught me on that day sustained me for twenty-five years:

The egoless ‘I am’ is realisation. The experience of ‘I am’ is peace. The meaning of ‘I’ is ‘God’. The outgoing mind is bondage, the in-going mind is freedom. The heartward mind brings bliss. The restless worldly mind brings bondage and misery. The triads of knower, known and knowledge are one. You go to a cinema. Observe the projector light. If the projector light fails the whole show stops. Be Self-centered and finish your work in silence and come out. The world is nothing but the objectified mind.

William Spaulding's first impression of Ramana Maharshi

William S. Spaulding (Jr.) of New York City visited Sri Ramana in
the 1930s.
As I sat in His Presence for the first time, the most powerful
impression was that of what I can only call an almost palpable ‘golden
radiance’, the visual effect of a tremendous spiritual force. There was
an intense and subtle radiation that seems to flow from Him continually –
and once having sensed this, words, questions, techniques of meditation,
etc., seemed to dissolve immediately. The Maharshi also possessed
to a high degree of that quality which is described as ‘divine
indifference’, attributed to certain saints of the Christian Church.
This must not be taken to mean what is generally associated with the
term ‘indifference’, but rather as a beneficent, unfettered out-pouring of
healing radiations of a Realised Being.

Dialogue between your body and you ! ( source unknown )

నేను : నేనెవరు? నేను శరీరమా? శరీరము నాదా? ఒక వేళ శరీరము నేనైతే! ఈ శరీరము నాకు తెలియకుండా మారిపోతోంది ఎందుకు? ఒహొ ఐతే శరీరము నాది.

శరీరము : ఈ శరీరము నీదైతే నీకు తెలియకుండా మార్పులు ఎలా జరుగుతున్నాయి ? నీకు తెలియకుండా, నువ్వు చెప్పకుండా ఆకలి దప్పులు ఎలా కలుగుతున్నాయి ?

నేను: మా సైన్స్ చెప్పింది అది శరీరధర్మము అని, శరీరము నాదే

శరీరము: ఐతే ఇది ఎక్కడినుంచి వచ్చింది ?

నేను: మా తల్లి తండ్రుల వల్ల ఎప్పుడో పుట్టింది.

శరీరము: ఓహొ అవునా ? ఐతే, శరీరం మీ తల్లి తండ్రుల వల్ల వచ్చింది నీదెలా
అవుతుంది ?

నేను: అవును అవును, ఇది మాతల్లి తండ్రుల వల్ల వచ్చింది. అది వాళ్ళది.
నాదికాదు.

శరీరము: ఓహొ మరి అది శుక్లమిచ్చిన నీతండ్రిదా ? శోణితముతో కలిపి గర్భంలో
మోసిన తల్లిదా ?

నేను: …….

శరీరము: పాలిచ్చి పెంచిన తల్లిదా? పోషణ భారం వహించిన తండ్రిదా ?

నేను: ఆఁ….

శరీరము: సరే కొంత పెరిగాక, పశువులిచ్చే పాలు తాగి పెరిగావు. ఇది ఆ పశువులదా?

నేను: అయ్యబాబోయ్.. ఈ శరీరము నాదనుకుంటే దీనికి ఇంత మంది యజమానులు వస్తున్నారేంటి?

శరీరము: సరి, మరి భోజనాదులు, పళ్ళు ఫలాలు తిని కదా ఈ శరీరం మార్పు చెందింది అన్న వికారంగా? మరి ఇది ఆ మొక్కలు చెట్లది కాదా?

నేను: మళ్ళీ ఇదోటా ?

శరీరము: సరి, పెరిగి పెద్దవుతున్నప్పుడు విద్యాబుద్దులు నేర్పి, సంస్కారాలునేర్పి శరీరాన్ని నిలబెట్టిన గురువులది కాదా?

నేను: ఇంకా ఎంత మంది దీనికి యజమానులు ?

శరీరము: ఉద్యోగమిచ్చి, నీ జీవన గమనానికి గాను భత్యమిచ్చిన నీ యజమాని వల్లనే కదా దీనిని పోషించి రక్షించు కుంటున్నావు, మరి ఇది ఆయనది కాదా?

నేను: నేను ప్రతిఫలంగా పని చేస్తున్నానే !

శరీరము: అవునా మరి ఇటువంటి శరీరాలు కొన్ని కోట్లు భూమి మీద ఉన్నాయి, ఇది చేసే పనే వేరొకరు కూడా చేస్తున్నారు వారికి తక్కువ దీనికి ఎక్కువ భత్యం ఎందుకు?

నేను: సరే అదీ ఒప్పుకున్నాను, అయ్యిందా ఇంకెవరన్నా ఉన్నారా?

శరీరము: దీనికి ఇంకో శరీరంతో పెళ్ళి అయ్యింది? ఆ శరీరం దీని పోషణార్థమై కష్టపడిందా లేదా? దీన్ని సుఖపెట్టిందా లేదా? మరి దానిది కూడా కదా !

నేను: అవును

శరీరము: ఇది పడిపోయాక దీని అంత్యక్రియ జరిపేవాడొకడున్నాడు కదా! మరి ఇది వాడిది కాకపోతే దానినెందుకు అంత్యేష్టి పేర నాశనము చేస్తున్నాడు? ఐతే ఇది వానిది కూడా!

నేను: అర్థం అవుతోంది…

శరీరము: ఈ శరీరములోని పంచ భూతాలను తిరిగి పంచభూతాలలో కలుపుకునే పంచభూతాలదా కాదా

నేను: అవును ఇది అందరిదీ !

శరీరము: మరి అంత దానికి నాది నాది అని నన్ను (శరీరాన్ని) పట్టుకుని విర్రవీగుతావేం? ఇది ఆ పంచ భూతాలది కూడా కాదు వానిని కూడా సృష్టించి నిర్వహించే వాడున్నాడే వానిది. ఈ శరీరానికి ఇంత మంది యజమానులు లౌకికంగా ఉంటే అందరినీ సమానంగా మాతా పితృభావంతో చూడక ఎందుకు స్వార్థచింతనతో ఉంటావ్? ఇది నీది కానప్పుడు దాన్ని జాగ్రత్తగా చూసి దానితో ఉత్తమమైన పనులు చేయించక, నీస్వార్థం కోసం వాడుకుంటావే? అలా చేస్తే నువ్వూ ఒక దొంగవేగా?

నేను: బోధ పడింది, ఓ శరీరమా, నేను ఎప్పుడూ నేను నేను అని చూపే నువ్వు నేను కాదు. నువ్వు నా మొదటి గురువువి, నా సంరక్షకుడివి. ఎల్లప్పుడూ నాతో ఉండి తస్మాత్ జాగ్రత్త జాగ్రత్త అని చెప్పే గురు స్వరూపానివి. ఓ శరీరమా నా జీవన గమ్యంలో కలిగే మార్పులను పరమాత్మ తోడి నాసంబంధాన్ని ప్రకృతితోడి సంబంధాన్ని తెలిపే దానవు. నీవు నేను కాదు నేను నీవు కాదు, నువ్వు నాదానవు కాదు. నేను నీవాడను కాను. పరమాత్మ నాకిచ్చిన తొడుగువు నువ్వు, కానీ లేని పోని సిద్ధాంతాలతో నేనే నీవని భావించి అసలు నెనెవరినో నేనెవరివాణ్ణో మరిచిపోయాను. అశాశ్వతమైన నువ్వు (శరీరము) నేను కాదు, అఖండము, అనంతము, ఐన పరమాత్మకు చెందినవాడను

Excerpt from " Be as you are " Ramana Maharshi

Q: While the one aim is to realize the unconditioned, pure being of the Self, which is in no way dependent on the ego, how can enquiry pertaining to the ego in the form of aham-vritti be of any use?

Sri Ramana Maharshi :

From the functional point of view the ego has one
and only one characteristic.

The ego functions as the knot between the Self
which is pure consciousness and the physical body
which is inert and insentient.

The ego is therefore called the chit-jada-granthi
[the knot between consciousness and the inert body].

In your investigation into the source of aham-vritti,
you take the essential chit [consciousness] aspect of the ego.

For this reason the enquiry must lead to the realization of pure consciousness of the Self.

You must distinguish between the `I',
pure in itself, and the `I'-thought.
The latter, being merely a thought,
sees subject and object, sleeps, wakes up,
eats and thinks, dies and is reborn.

But the pure `I' is the pure being, eternal existence,
free from ignorance and thought-illusion.

If you stay as the `I', your being alone,
without thought, the `I'-thought will disappear and the delusion will vanish for ever.

In a cinema-show you can see pictures
only in a very dim light or in darkness.
But when all the lights are switched on, the pictures disappear.
So also in the floodlight of the supreme atman all objects disappear.

Q: That is the transcendental state.

Sri Ramana Maharshi:

No.
Transcending what, and by whom?
You alone exist.

~ From Be as you are book

" Matter is Consciousness " I am That chapter 61 Nisargadatta

Matter is Consciousness Itself
===========================

Questioner: I was lucky to have holy company all my life. Is it  enough for self-realization?

Maharaj: It depends what you make of it.

Q: I was told that the liberating action of satsang is automatic. 
Just like a river carries one to the estuary, so the subtle and silent influence of good people will take me to reality.

M: It will take you to the river, but the crossing is your own. 
Freedom cannot be gained nor kept without will-to-freedom. 
You must strive for liberation; the least you can do is uncover and remove the obstacles diligently. If you want peace you must  strive for it. You will not get peace just by keeping quiet.

Q: A child just grows. He does not make plans for growth, nor has he a pattern; nor does he grow by fragments, a hand here a 
leg there; he grows integrally and unconsciously.

M: Because he is free of imagination. You can also grow like this, but you must not indulge in forecasts and plans, born of 
memory and anticipation. 
It is one of the peculiarities of a gnani that he is not concerned with the future. 

Your concern with future is due to fear of pain and desire for pleasure, to the gnani all is bliss: he is happy with whatever comes.

Q: Surely, there are many things that would make even a gnani miserable.

M: A gnani may meet with difficulties, but they do not make him suffer. Bringing up a child from birth to maturity may seem a 
hard task, but to a mother the memories of hardships are a joy. 

There is nothing wrong with the world. What is wrong is in the way you look at it. It is your own imagination that misleads you. 
Without imagination there is no world. 

Your conviction that you are conscious of a world is the world. The world you perceive is  made of consciousness; what you call matter is consciousness  itself. 

You are the space (akash) in which it moves, the time in which it lasts, the love that gives it life. Cut off imagination and 
attachment and what remains?

Q: The world remains. I remain.

M: Yes. But how different it is when you can see it as it is, not through the screen of desire and fear.

~ Guru Nisargadatta Maharaj.
Excerpt from I AM THAT, Chapter 61

Birth is a lie, death is the Reality .

" నన్ను శరీరంగా ఈ ప్రపంచానికి పరిచయం చేసే జననం ఒక అబద్ధం. నన్ను శరీరంలోంచి బయటికి తీసే మరణం  ఒక నిజం . అబద్ధం నుండి నిజం వైపు సాగేదే ................            జీవితం .

ఈ శరీరం మనం కాదు అన్న భావన ప్రతి ఒక్కరికి కలగాలి . 

మాట్లాడేది శరీరం కాదు ,మనమే .నోరు మూసి ,కళ్ళు మూసి మనం మెదడు ప్రదేశంలో మాట్లాడతాం(శరీరంలోని మరే ప్రేదేశంలో మాటలు ,ఆలోచనలు ఉండవు). మాట్లాడేది మనమే కానీ మెదడు కాదు .మెదడున్న ప్రదేశంలో మాట్లాడతాం. 

చూసేవి కళ్ళు కాదు ,కళ్ల ద్వారా మనం చూస్తాం.చెవులు వినవు ,చెవుల ద్వారా మనం వింటాం .నాలుకకు రుచి తెలియదు ,రుచి తెలిసేది నాలుక ద్వారా మనకు .అలా చర్మం ద్వారా స్పర్శ మనకు తెలుస్తుంది .olfactory glands ద్వారా వాసనను మనం తెలుసుకుంటాం.

 శరీరమే అన్నీ తెలుసుకునేది అయితే శవం  ఎందుకు చూడదు? ఎందుకు వినదు ,ఎందుకు స్పర్శకు స్పందించదు? శవం ఎందుకు ఆలోచించదు, ఎందుకు మట్లాడదు? 

ఎందుకంటే చూసేవాడు ,వినేవాడు, స్పందించేవాడు శరీరాన్ని వదిలేసాడు కాబట్టి. ఇప్పుడు చెప్పండి  ! మనం శరీరంలో ఉండేవాళ్ళమే కదా ? 

అంటే శరీరం వేరు, మనం వేరు . అతను పైలోకాలకు వెళ్ళిపోయాడు అంటాం,( మన కళ్లముందరే శరీరం అక్కడే ఉంటుంది.శరీరమే అతడైతే పోయాడని ఎందుకనాలి,అక్కడే ఉన్నాడు. శరీరాన్ని వదిలి వెళ్లిపోయాడని అర్థం. 

అంటే శరీరం వేరు ,నేను వేరు.మేను ఎప్పటికీ నేను కాదు .

నేను సెపరేట్ మేను సెపరేట్ . ఈ" నేను" ను మనం ఆత్మ అనీ సోల్ అనీ ,సెల్ఫ్ అనీ అంటాం.

మనం మన స్వస్తితిని అనగా ఆత్మస్థితిని కోల్పోయి శరీర స్థితిలో బతుకుతున్నాం !  అందుకే వందల సమస్యలు  ! 

 మనం అంతా ఆత్మలం .ఆత్మస్థితిలో ,జ్ఞానస్థితిలో ,ధ్యానస్థితిలో ఉండాల్సినోల్లం. శరీరం వేరు మనం వేరు .ఒకటొది మాంస శరీరం. రెండోది సూక్ష్మ శరీరం.మూడోది ప్రాణ శరీరం. నాల్గోది మనో శరీరం. ఐదోది జ్ఞాన శరీరం. ఆరోది విజ్ఞాన శరీరం. ఏడోది ఆత్మశరీరం. ఆరు శరీరాలు రాలితే మిగిలేది ఆత్మ. నిరంతరం ఆత్మ స్థితిలో ఉండాలంటే సాక్షి ధ్యానాన్ని ప్రాక్టీస్ చేయాలి .శుభమస్తు.

శ్రద్ధావాన్ లభతే జ్ఞానం

శ్రద్ధావాన్ లభతే జ్ఞానం
ఇది శృతి వాక్యం... శ్రద్ధ ఉన్నవాడికే జ్ఞానం లభిస్తుంది....
ఇది అందరూ తెలుసుకోవలసిన విషయం.... 
భగవాన్ కూడా శ్రద్ధ అనే విషయానికి ఎంతో ప్రాముఖ్యత ఇచ్చారు.... ఒక పని కానీ, ఒక ఉపాసన కానీ, ఆత్మ విచారణ కానీ, ఎంతో శ్రద్ధతో చేయమని చెప్పేవారు... 
ఎవరు ఏ పని చేస్తున్నా ఎవరి కోసమో చేయటం కాకుండా మీ కోసమే చేయటం చేత కావాలి......
భగవాన్ చెప్పిన ప్రకారం శ్రద్ధ నే క్రమంగా భగవంతుని అనుగ్రహం గా మారుతుంది....  భగవాన్ అనేక మందికి అనేక సార్లు చెప్పి ఉన్నారు... భగవంతుని అనుగ్రహం కొరకు ప్రత్యేకంగా వేచి చూడకుండా మీరు చేసే పనిని శ్రద్ధగా చేస్తూ ఉంటే అదే కాలక్రమంలో భగవంతుని అనుగ్రహం గా మారుతుందని చాలాసార్లు చెప్పారు....
మనం ఈ లోపాన్ని సరిదిద్దుకొని భగవాన్ చెప్పినట్టుగా, మన సొంత తెలివి పెట్టకుండా ఆత్మవిచారణ చేయడం మొదలు పెడితే ఖచ్చితంగా గమ్యం చేరవచ్చు....

శ్రీ రమణ మహర్షి ఉపదేశసారము ( telugu )

శ్రీ రమణ మహర్షి ఉపదేశసారము:

1.      దైవశాసనము బట్టి కర్మఫలము లభిస్తుంది. కర్మదైవమా? కానేకాదు కర్మ జడపదార్థం.
2.      కర్మఫలం అనిత్యమై తిరిగి కర్మ సముద్రమునందు పడుటకు హేతువగుచున్నది. అందుచే పరమగతిని అది నిరోధిస్తుంది.
3.      ఈశ్వరార్పణ బుద్దితో ఆచరించిన నిష్కామ కర్మలు మనస్సును పరిశుద్ధి కావించి ముక్తికి సాధక మవుతాయి.         
4.      పూజ శరీరం చేత, జపం వాక్కు చేత, ధ్యానం మనస్సు చేత చేయబడుతున్నాయి. పూజ కంటే జపం, జపం కంటే ధ్యానం ఉత్తమమైనది.
5.      బ్రహ్మ భావనతో చేయు మానవ సేవయే అష్టమూర్తులు గల భగవానుని పూజ యగుచున్నది.
6.      భగవత్ స్తుతి కంటే వాచక జపము, వాచకజపము కంటే మౌనజపము, మౌనజపము కంటే ధ్యానము ఉత్తమములు.
7.      నదీ ప్రవాహంలా, నేతి ధారలా, నిరాఘాటంగా సాగే సరళధ్యానం ఆటంకంతో కూడిన విరళచింతనం కన్నా మిన్న.
8.      పరమాత్మా వేరు, నేను వేరు అనే భేద జ్ఞానము కన్నా అతడే నేను అనే అభేద జ్ఞానమే పావనమైనది.         
9.      ద్వైత భావమును దాటి ‘ఆ పరమాత్మే నేను’ నీలోను నాలోను అన్నిటా ఆ అంతర్యామి నిండి ఉన్నాడు అనే భావనా బలిమిచే కలిగే సద్భావస్థితిని ఉత్తమమైన భక్తి అంటారు.
10.  మనస్సును హృదయంలో స్థిరపరచటమే నిశ్చయంగా కర్మ,భక్తీ,జ్ఞాన యోగ మార్గాల ఉపదేశసారం.
11.  వలలో చిక్కిన పక్షి కదలలేదు. అలాగే ప్రాణాయామము చేత మనస్సు కుదుటపడుతుంది. మనోనిగ్రహానికి ఇది చక్కని మార్గము.
12.  ఈస్వరశక్తి యనెడి మూలమునకు సంకల్పయుత మనస్సు, క్రియాయుత ప్రాణమనునవి రెండు శాఖల వంటివి.
13.  లయము, వినాశము అను రెండు రకాలుగా మనస్సు ఊరట చెందుతుంది. లయించిన మనసు తిరిగి జనించును. నశించిన మనస్సు మళ్ళీ పుట్టదు.
14.  ప్రాణసంధానముచే లయించిన మనస్సు ఆత్మ యనెడి ఒకేఒక వస్తువును ధ్యానించడంచే నశిస్తుంది.
15.  మనసు నశించిన పరమయోగికి చేయదగిన కర్మ అంటూ ఏముంటుంది?
16.  దృశ్యవస్తువుల నుండి చిత్తమును వెనుకకు మరల్చి చిత్స్వరూపమును ఎరుగుటయే తత్త్వ దర్శనము.
17.  మనసంటే ఏమిటని అన్వేషిస్తే అసలు మనసేలేదని రూడి అవుతుంది. అదే సరైనదారి.
18.  వృత్తులన్నీ అహం (అంటే నేను) వృత్తిపై ఆధారపడి యున్నవి. ఆ వృత్తులే మనస్సు. కనుక అహం వృత్తియే మనస్సు.
19.  నేను అనేది ఎక్కడనుంచి పుడుతోంది? అని అన్వేషిస్తే ఆ నేను పతనమౌతుంది. ఇదే ఆత్మవిచారము.
20.  ఎప్పుడైతే ఈ నేను నశిస్తుందో అప్పుడు ఉన్నతమైనది, పరిపూర్ణమైనది, సత్ స్వరూపమైనది నగు ‘అహం అహం’ అను ఆత్మయే ప్రకాశించును.
21.  అహం వ్రుత్తి లయించినపుడు సదా సత్పదార్థము భాసించుటచే అదే నేను అను పదమును లక్ష్యార్ధమైయున్నది. 
22.  దేహము, ఇంద్రియములు ప్రాణము,బుద్ధి,అవిద్య నేను కాను. అవి జడములు. ఏకసద్రూపమే నేను.
23.  సత్తు ను తెల్పుటకు చిత్తు వేరుగా యున్నదా? సత్తుయే చిత్తూ, చిట్టుయే నేను?
24.  శరీరాది ఉపాదులవలన జీవేశ్వరులలో భేదము కనుపించు నప్పటికీ ఇద్దరు సత్స్వ రూపులు అవడంవల్ల ఒకే వస్తువై యున్నారు. 
25.  ఉపాధులను తొలగించినచో జీవుడు ఈశతత్వమును దర్శిస్తాడు. ఆ విధంగా ఆత్మ సాక్షాత్కారము జరుగుతుంది.
26.  ఆత్మ అద్వితీయము కనుక ఆత్మగా నుండుటయే ఆత్మను తెలుసుకొనుట యగును.
27.  జ్ఞానము – అజ్ఞానము రెండింటిని దాటిన జ్ఞానమే నిజమైన జ్ఞానము.సమస్తమునకు అతీతమై, సర్వాత్మకమై వెలయు జ్ఞానమును తెలుసుకొనుటకు వేరువస్తువు ఏమున్నది.
28.  తన నిజస్వరూపము ఎప్పుడైతే దర్శించబడిందో, అప్పుడు తనే ఆద్యంతములు లేని పూర్ణ చిదానందమని తెలుసుకొనును.
29.  తన్ను తాను తెలుసుకొనెడి ఈ అత్మానుభావమును పొందిన దైవికుడు జ్ఞాని బంధము గాని ముక్తిగాని లేని పరమ సుఖస్థితిని పొందుతాడు.
30.  నేను అనునదిలేని స్వస్వరూపానుభవమే ఉన్నతమైన తపస్సుయని రమణుని దివ్యవాణి పల్కుచున్నది.
దేహము ఘటము వాలే జడమైనది. దీనికి నే నను తలపు లేనందునను, దేహము లేని నిద్రయందు గూడ దినమును మనముండుట చేతను, దేహము నేను కాదు; నేను ఎవరిని? ఎక్కడనించి వచ్చాను? అని సూక్ష్మ బుద్ధి చేత వెదికిచూచి, తన యందు నిలకడ జెందినవారల హ్రుదయాంతరంగమందు పరిపూర్ణుడైన అరుణాచల శివుడు ‘అహం’ స్పురణరూపుడై స్వయంగా భాసితున్నాడు.

Way of Grace

Supreme grace is all-pervading, indwelling and ever-present. It manifests within as right enquiry and right discrimination. When you are in great extremity, suddenly an idea flashes in your heart: “This is what I must do at this moment.” This is grace. Help is nearest at hand. When you think that you are about to fail, Grace is ever at hand!

Bhastulu vaari yuktulu

భగవాన్ ఇక రెండు రోజుల్లో శరీరం వదిలేస్తారు అనగా కొంతమంది భక్తులు భగవాన్ ను అడిగారు భగవాన్ మీరు శరీరం వదిలేస్తారని మాకు అర్థమవుతోంది, తర్వాత మేము ఎలా నడుచుకోవాలి?? మాకు కర్తవ్యాన్ని తెలపండి అని అడిగితే, భగవాన్ ఇలా చెప్పారు... నేను చెప్పవలసినదంతా చెప్పాను.. మీరు చేయవలసినది నా బోధను ఆచరణలో పెట్టడమే.....
ఈ విషయంలోనే రమణ భక్తులం అని చెప్పుకొనే వాళ్ళు ఫెయిల్ అవుతున్నారు..... 
ఆయన, బోధను ఆచరణలో పెట్టమని చెపితే, ఈ భక్తులు మరియు అద్వైత గురువులు సుదీర్ఘంగా చర్చలు చేస్తున్నారు.... చర్చలు చేయటమే సాధన అని పొరబడుతున్నారు... ఈ చర్చల్లో అనేక రకాలైన విషయాలను మాట్లాడుకుంటున్నారు.... ఆఖరికి అమ్మాయిల పెళ్లిళ్లు, ఉద్యోగాలు, అబ్బాయిల చదువులు, వీసా సమస్యలు, కుటుంబ కలహాలు, విడాకులు, ఒకటేమిటి మొత్తం సంసారమే మాట్లాడుకుంటున్నారు.. 
ఇవన్నీ ఒక ఎత్తైతే....  
భగవాన్ అసలు జగత్తు ఏర్పడనే లేదు అని చెపితే, పాపం వీళ్ళు జగత్తు ఏర్పడటానికి కారణాలు ఏమిటి?? అని సంవత్సరాల తరబడి చర్చలు చేస్తూనే ఉన్నారు.... 
ఎవరికి వాళ్ళు లోపల విచారణ చెయ్యండి అని భగవాన్ చెపితే, వీళ్ళు మాత్రం   మనసు అంటే ఏమిటి? బుద్ధి అంటే ఏమిటి??, స్వప్నం అంటే ఏమిటి??? సుషుప్తి అంటే ఏమిటి?? తురీయం అంటే ఏమిటి?? ఈ ప్రపంచం ఇలా ఎందుకు కనబడుతుంది ??? అని కొన్ని ప్రశ్నలను తయారు చేసుకొని ఎవరికి తోచింది వాళ్ళు చెపుతూ అంతులేని చర్చలు చేస్తూనే ఉన్నారు..... 
ఇంకొంతమంది మరీ విచిత్రంగా మతాలు, మత మార్పిడులు, ఆచారాలు, సాంప్రదాయాలు, హిందూమతం, హిందూధర్మం అని ఇవి మాట్లాడుతున్నారు.... భగవాన్ మార్గంలో ఇవన్నీ ఉన్నాయా ???? 🤔  ఈ చర్చల వలన ఎవరైనా నిజమైన శాంతిని పొందారా ???? బుద్ది పరమైన సుఖాన్ని (intellectual appeasement) పొందుతారు తప్ప నిజమైన శాంతిని పొందలేరు.... 
ఎందుకంటే  ఒక ప్రశ్నకు సమాధానం వెతికే ప్రక్రియలో ఇంకొన్ని ప్రశ్నలు పుట్టుకొస్తాయి....
కానీ భగవాన్ రమణ మహర్షి ఇచ్చిన మార్గం ఇది కాదు.... ప్రశ్నలు ఎవరికి పుడుతున్నాయో వాడిని మీ లోపల వెతకమన్నారు....... అసలు ప్రశ్నలే లేని స్థితిని పొంది, ఆ స్థితిలో మౌనంగా, నిశ్చలంగా ఉండమని ఆయన చెపితే, దానికి పూర్తి విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు.... మాయ అంటే ఇదే కదా! 
అంటే వీళ్ళు నిరంతరం మాయలోనే జీవిస్తూ, మేము ఆత్మజ్ఞానం పొందుతున్నాము అని అంటారేంటి అమాయకంగా.... 🤔 ఇంతకంటే విడ్డూరం ఇంకేమైనా ఉందా ??
భగవాన్ మార్గం లో  ముఖ్యంగా ఉండవలసినవి  శ్రద్ధ, అభ్యాసం...
ఆత్మ పట్ల శ్రద్ధ....  దాని గురించి నిరంతరం లోపల  విచారణ అభ్యాసం చేస్తూ ఉండాలి...
ఇంక ఇక్కడ చర్చలకి, ప్రశ్నలకి, వాదనాలకి అవకాశం ఎక్కడ ఉంది.....  కాస్త ఆలోచించండి....

Ramana Maharshi as describe by Swami Ranganathananda

Swami Ranganathanda's Description of Ramana Maharshi when he first met him in 1936 . 

I had been twice to Sri Ramanasramam. The first visit was in 1936. Bhagavan was an extraordinary personality who could draw the minds and hearts of the people from all over the world. 

The Maharshi had condensed in himself the immortal, the eternal. Hence the tremendous stature of his life. He lived amongst us like a simple human being. You could not measure him, just as the column of light of Siva which had once appeared in Arunachala. You could not see the height; you could not see the depth.

Those who had seen the human form of Bhagavan are blessed indeed. His touch was the touch of the immortal, a touch which elevates and makes you feel that you are also someone worthwhile. In this age of physical verification, we find in Bhagavan, the human form of that eternal truth.



Bhagavan was constantly in the divine awareness – whether he was sitting alone and radiating his silent presence, whether he was correcting proofs, whether he was reading the newspaper, whether he was cutting vegetables in the kitchen, he was brimming with joy. He was the very personification of the infinite, of the divine. Every word he spoke was charged with the wisdom of atma vidya.

 He exemplified the great teaching ‘I am that.’ Bhagavan says that this experience is easy to come by. It is easy. There are no gymnastics to go through. It is just changing the center of our awareness.



We have seen Ramana Maharshi; we read about Suka of the Bhagavatam. There is so much similarity between the two. They found delight in and were reveling in the Self-experiencing infinite joy, free from the bondage and yet filled with motiveless love. It is the eternal message manifesting in a human dimension whom we call Ramana the Maharshi.

Sri Sankara's Viveka-Chudamani Selected and Reset by Sri Ramana Maharshi

Verses From 
Sri Sankara's Viveka-Chudamani
Selected and Reset by Sri Ramana Maharshi
==================================

31. Among all the means for Liberation pre-eminent is Devotion: and the quest for one's own Reality. 
(the Self is called Devotion.)

351. The Supreme Self, the eternal, indivisible, non-dual Consciousness, the Witness of buddhi and the rest, is other than Sat and asat, and is the ultimate significance of the notion conveyed by the term 'I'. It is the immediate Reality, the Bliss Incarnate.

135. The Supreme Self of pure Consciousness, different from prakriti and its modifications, shines as the 'I-I', the direct Witness of buddhi during the wakeful and other states, and lights up this entire manifestation of Sat and asat.

217. That which clearly manifests itself within during the wakeful, dreaming and sleep states, which is directly perceived within as the 'I-I' of continuous awareness, which perceives the ego, buddhi, etc., that are of diverse forms and modifications, and which reveals itself as the Atman of Eternal Consciousness-Bliss - know thou this, thine own Self, within the Heart.

136. By direct experience know thou this, thine own Self within thyself, as "This is I", with the mind regulated and the intellect pure and clear; (thereby) cross the boundless ocean of samsara of which the waves are the (succession of) births and deaths: thy aim thus fulfilled, be established as the Absolute.

380. In the sheath of intelligence shines eternally Atman, the self-effulgent Witness of all. Making that thy lakshya, which is quite different from the unreal - enjoy it by experience, through unbroken awareness, as thy own Self.

360. Extremely subtle is the Truth of the Self Supreme, and it is not discernible to the gross vision (of the mind). It is knowable to the noble minded of perfectly pure intellect, through very subtle Self-awareness during Samadhi (the State of Transcendental Peace).

362. When the mind, qualified thus through incessant practice, is merged in Brahman, then the Samadhi getting rid of its savikalpa character leads of its own accord to the Experience of Bliss of Oneness 
(i.e., of Nirvikalpa Samadhi).

363.By the Samadhi are destroyed all the knots of vasanas and all karma is destroyed. There remains, within and without, everywhere and at all times, the effortless manifestation of one's Swaroopa, the Self.

266. In the cave of the buddhi is the Supreme Brahman, one without a second, distinct from Sat and asat. For him who abides in this cave as verily that Self, there is no rebirth.

(List from The Maharshi newsletter)

Yoga Vasistha You Tube Link - 6 hours

https://www.youtube.com/watch?v=1tiTiNmTE2M&feature=youtu.be

కమలం పక్కనే ఉంటుంది కప్ప కానీ మధువు తుమ్మెదకే దొరుకుతుంది .

కమలం పక్కనే ఉంటుంది కప్ప కానీ మధువు తుమ్మెదకే దొరుకుతుంది .

భగవాన్ తరచు అంటుండేవారు "కొంత మంది అనుకుంటారు ఒక జ్ఞాని చుట్టూ కేవలం మూగితే చాలు వారికి ప్రత్యేక ఆశీర్వాదము దొరుకుతుంది" అని !
ఒక గురువు అలా పక్షపాతము చూబిస్తే ఇంక ఆతను జ్ఞాని ఎలా అవుతాడు ?
జ్ఞాని ఏమైన పిచ్చివాడా ? కేవలము తన చుట్టూ తిరిగే వారిని, తనకు సేవ చేసే వారిని చూసి పొంగి పోవడానికి !
జ్ఞానికి భౌతికముగా ఎంత దూరంలో ఉన్నావు అనేదానికి ఎమైనా అర్థము ఉన్నదా ?.

ఎవరైతే తన అహంకారము పుర్తిగా త్యజించి సర్వస్య శరణాగతి చేస్తారో అట్టి వారే గురువుకి ప్రీతి పాత్రులు. అటువంటి వారు ఎక్కడ ఉన్నా వారి యోగ క్షేమములు చూడ బడును. అట్టి వారు ప్రార్ధన కూడా చెయ్యవలసిన అవసరం లేదు.

కమలము పక్కన ఉంటుంది కప్ప కానీ మధువు తుమ్మెదకే దొరుకుతుంది

Talks 474-477

THE “ONE” BECOMES MANY

The Heart of the Upanishads is construed as Hridayam ( heart), meaning: This (is) the center. That is, it is where the mind rises and subsides. That is the seat of Realization
When a man dreams, he creates himself (i.e., the ego, the seer) and the surroundings. All of them are later withdrawn into himself. The one became many, along with the seer. Similarly, also, the one becomes many in the waking state. The objective world is really subjective.

An astronomer discovers a new star at immeasurable distance and announces that its light takes thousands of light years to reach the earth. Well, where is the star in fact? Is it not in the observer? But people wonder how a huge globe, larger than the Sun, at such a distance can be contained in the brain-cells of a man. The space, the magnitudes and the paradox are all in the mind only. How do they exist there? Inasmuch as you become aware of them, you must admit a light which illumines them. These thoughts are absent in sleep but rise up on waking. So this light is transient, having an origin and an end. The consciousness of ‘I’ is permanent and continuous. So this cannot be the aforesaid light. It is different but has no independent existence. Therefore it must be abhasa (reflected light). The light in the brain is thus reflected knowledge (abhasa samvit) or reflected being (abhasa sat). The true knowledge (Samvit) or Being (Sat) is in the centre called Heart (Hridaya). When one wakes up from sleep it is reflected in the head, and so the head is no longer lying prone but rises up. From there the consciousness spreads all over the body and so the superimposed ‘I’ functions as the wakeful entity.

All these are however contained in the Self. The body and its counterparts are in the Self. The Self is not confined in the body, as is commonly supposed.

Mrs. Jinarajadasa asked : How shall we be able to remember the truth experienced in dreams?
M.: Your present waking state, your dreams and your desire to remember are all thoughts. They arise only after the mind has arisen. Were you not existing in the absence of the mind?

D.: Yes, I was.
M.: The fact of your existence is also your realisation

D.: I understand it intellectually. The truth is felt in temporary flashes only. It is not abiding.
M.: Such thoughts smother up the state of your eternal realization.

D.: The rough and tumble of town life is not congenial to realization. Jungle retreats afford the necessary quiet and solitude.
M.: One can be free in a town and may yet be bound in jungle retreats. It is all in the mind.

Talks 474 , 477 Talks with Sri Ramana Maharshi

Parcel - 1 . 02 May 2020 Sat

Enlightenment is a destructive process. 

It has nothing to do with becoming better or being happier. 

Enlightenment is the crumbling away of untruth. 

It's seeing through the facade of pretense. It's the complete eradication of everything we imagined to be true. 

~ Adyashanti

Actually, being what you are is the simplest. 

What is difficult is to stop being what you are not. 

Because we wish to keep hold of our attachments. Freedom is to be free of attachments and the main attachment is to the 'I'-self.

~ Mooji

A quiet mind is all you need. 

All else will happen rightly, once your mind is quiet. 

As the sun on rising makes the world active, so does self-awareness affect changes in the mind. In the light of calm and steady self-awareness, inner energies wake up and work miracles without any effort on your part. 

Do understand that you are destined for enlightenment. Co-operate with your destiny, don't go against it, don't thwart it. Allow it to fulfill itself. 

All you have to do is to give attention to the obstacles created by the foolish mind.

 ~ Nisargadatta Maharaj

Freedom is from something. What are you to be free from? 

Obviously, you must be free from the person you take yourself to be, for it is the idea you have of yourself that keeps you in bondage.


~ Nisargadatta Maharaj

The mind is just like a thief.

It is stealing your happiness by making you run after things and ideas that make you suffer all the time. 

Bring it back to the present each and every time you find that it is wandering somewhere else. 

~ Papaji

The self is like a pearl. 

To find it you must dive deep down into silence, deeper and ever deeper until it is reached. 

~ Ramana Maharshi

People see the world. 

The perception implies the existence of a seer and the seen. 

The objects are alien to the seer. 
The seer is intimate, being the Self. 

They do not however  turn their attention to finding out the obvious seer but run about  analysing the seen. 

The more the mind expands, the farther it goes and renders Self-Realisation more difficult and complicated. 

The man must directly see the seer and realise the Self.

~ Talks with Sri Ramana Maharshi 
# Talk 427.

Travel towards Truth

సత్యం వైపుకు ప్రయాణించడానికి ఆధ్యాత్మిక మార్గం సహాయ పడుతుంది.... అయితే మనందరికీ నిజంగా సత్యమే కావాలని ఉందా?? ఇది చాలా ముఖ్యమైన ప్రశ్న... వాళ్ళను చూసి వీళ్ళను చూసి అనుకరించడం కాకుండా అసలు మీకు ఏమి కావాల్నో నిర్ణయించుకోవాలి.... ఆలోచన, మాట, చేత మూడు ఒకటే అయినప్పుడు గమ్యాన్ని చేరుకోవచ్చు.... మాటలు మాత్రం ఇక్కడ ఉండేదంతా మాయ అని చెపుతూ, నా సంసారాన్ని నేను కాపాడుకోవాలని ఆలోచిస్తూ, చేతల్లో సంసారాన్ని నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేయటం తనను తాను మోసం చేసుకోవటమే అవుతుంది.... 
నిజమైన సాధకుడు తనకు కావలసిన దానికోసం సర్వాన్ని త్యాగం చేస్తాడు.... మీరు కావాలంటే ఏ మహాత్ముడి జీవితాన్నైనా చూడండి....
త్యాగేనైక అమృతత్వ మానశుః
అని శాస్త్రం చెపుతోంది...... అంటే సర్వాన్ని కోల్పోవడానికి సిద్ధపడినప్పుడు మాత్రమే అమృతత్వం (శాంతి) కలుగుతుంది... కానీ మనకు ఈ వాక్యం ప్రమాణం కాదు..... ఎందుకంటే మనకు వదలటం ఇష్టం ఉండదు.... ఎప్పుడు చూసినా ఏదో పొందాలని, ఏదో సాధించాలని, ఈ సంసారం, జీవితం సుఖంగా, రక్షణ గా ఉండాలని ఆలోచిస్తామే తప్ప అన్నీ వదలి పరమాత్మ వైపుకు నిజంగా ప్రయాణం చేద్దామని ఉండదు... ప్రతి ఒక్కరికి ఏదొక అశాంతి, అలజడి ఉంటూనే ఉంది.... ఈ కాలంలో సంసారులు, సన్యాసులు అందరూ ఒకే విధంగా ఉన్నారు......
మనం ఎలా తయారై ఉన్నామంటే ఈ శరీరాన్ని వదిలిన తర్వాత కూడా ఏదొక లోకంలో దేన్నో పట్టుకొని వ్రేలాడుతూ ఉండాలనే కోరికతో నిరంతరం అశాంతిగా ఉన్నాము...
ఒక మాట అడుగుతాను మీకు మీరే సమాధానం చెప్పుకోండి....
ఇప్పటికప్పుడు దేవుడు కనబడి రెండు మంత్రాలు ఇస్తాను అని అన్నాడు అనుకోండి...
మొదటిది జపం చేస్తే మీకున్న కష్టాలన్నీ తొలగి మీ సంసారం, జీవితం అన్నీ వృద్ధి లోకి వస్తాయి... మీరు మీ భర్త, భార్య, పిల్లలు ఎంతో ఆనందంగా ఉంటారు.....
ఇక రెండవ మంత్రం జపం చేస్తే మీ సంసారాన్ని మీరు మరచి పోతారు... మిమ్మల్ని మీరు మరచి పోతారు.... మీ పిల్లలు ఏడుస్తున్న, పాపం మీ భర్త లేదా మీ భార్య ఎంత బ్రతిమాలు కున్నా మీరు పట్టించుకోకుండా నాకు సత్యం కావాలి ఈ సంసారం ఒక భ్రమ అని వదలి వెళ్లి పోతారు..... అని చెప్పాడను కోండి....  మీరు ఏ మంత్రం జపం చేస్తారు... నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పండి..... కాబట్టి ఊరకనే మాటలు మాట్లాడితే కుదరదు... దానికి తగ్గ సంసిద్ధత ఉందో లేదో చూసుకోవాలి.....
🌷🌹🌷🌹🙏🌷🌹🌷🌹

No free meals

భగవాన్ ప్రతీ రోజు తెల్లవారుఝామున 3 గంటలకు లేచి తమ కాల కృత్యాలు తీర్చుకున్నాక వంటగది లోకి వెళ్లి చట్నీ రుబ్బడం చేసేవారు ఉదయము అల్పాహారం కొరకు.

ఇలా రోజూ చేస్తుండడము వల్ల భగవాన్ చేతికి బొబ్బలు వచ్చినవి. ఇది గమనించిన విశ్వనాథ స్వామి అనే భక్తుడు ఎన్నో సార్లు భగవాన్ కి నచ్చ చెప్పేవారు చేతికి బొబ్బలు పెట్టుకుని ఇలా రుబ్బడము వంటి పనులు చేయవద్దు అని. కానీ భగవాన్ ఆ మాటలు లెక్క చేయకుండా రోజు వంట గదిలో ఈ చట్నీ రుబ్బడము చేసేవారు.

ఇంక ఇది చూడలేని విశ్వనాథ స్వామి ఒక రొజు భగవాన్ కంటే ముందే లేచి చట్నీ రుబ్బడము, మరియు భగవాన్ ఏయే పనులు చేసేవారో అవి అన్నీ పూర్తి చేసారు. వంట గది నుండి బయటికి రాగానే భగవాన్ ఎదురు పడి తన పనిని ఎందుకు చేసావు అని నిలదీశారు. దానికి విశ్వనాథ స్వామి కంట నీరు పెట్టుకుని "భగవాన్ మీరు బొబ్బలు ఎక్కిన చేతితో రుబ్బడము నేను చూడలేక పోతున్నాను" అన్నాడు .

అప్పుడు భగవాన్ అన్నారు "ఇంతకు ముందు నేను బిక్షకు వెళ్ళేవాడిని. ఇప్పుడు ఆశ్రమము వారు నాకు ఉచితముగా భోజనము పెడుతున్నారు. అందుకే నేను వంట గదిలో ఏదో ఒక పని చేస్తుంటాను. ఈ రోజున నువ్వు నా వంతు పనిని చేసావు కావున కనీసము నీ ధోతీని ఇవ్వు ఉతికి పెడతాను" అన్నారు. ఇది విన్న విశ్వనాథ స్వామి కన్నీళ్లు పెట్టుకుని భోరున ఏడ్చేసాడు.

-----

ఏ పని చేయకుండా జీతం తీసుకోవడం, తిని కూర్చోవడం తప్పని లోకానికి చాటి, పని సంస్కృతి నేర్పారు భగవాన్ రమణ మహర్షి.